Wë gjithçka këtu është përzi fare dhe më shumë të sjell ndër mend llafin e çoroditur të një të sëmuri, një ëndërr pijaneci, se sa një kujtim si duhet. Po prapë është kujtim, është e shkuara, është edhe këtu e tani. Si me pa njëherë e mirë nëpër syze për afër dhe për larg bashkë. Vdekja dhe fëmijëria ecin krah për krah. Bulat Okudxhava i përkulur me atë kitarën e vet ruse të shkretë, Isaia i Sjekerkovskit, shkrimtari në rrugë e sipër, Graxhina, që s’i mjafton trupi që ta thërrasësh Graxhinë, postieri i dehur, Barteku çalaman, macja dhe gjyshi, zoti Gerber që jep histori dhe i bën foto grave lakuriq, Danil Harmsi që vdiq nga uria, Bua që vari veten, plaku i vetmuar pa kursime. Të gjithë vërtiten në një danse macabre marramendëse, në një vallëzim vdekjeje që në të vërtetë është kortezh jete. Në Grohov, në Brno, në Saska Këpa, në atë qytetçkën e Galicisë ku gjuhët ishin më të gjata se rrugët dhe pëshpëritjet më të forta se rrahjet e kambanave të kishës, në Pińsk, në Kiev, në gjithë atë Europën e Mesme-Lindore. Dhe koha është mpiksur, është bërë lesh më lesh, s’bën dot më gjë për ta vënë në rregull. Po ç’ia do dhe ta vësh në rregull? Kopertinë e fortë; 176 faqe; botuar në 2019.