“Fado” i Andrzej Stasiuk është një libër ku ai rri e rri e mendon për kujtesën, fëmijërinë edhe si ikën koha, ku kthehet në fshatin ku ka lindur, sikur po ndjek ato tingujt e trishtë të fadove. Me kujtime nga jeta e vet, me udhëtime edhe me figura të të parëve, Stasiuk merret me boshllëkun, nihilizmin, edhe me pyetjen pse ka më shumë “asgjë” se “diçka” në jetën e njeriut. Proza e tij është e thellë po e thënë thjesht, ku përzien gjërat e përditshme me mendime metafizike, edhe me një vështrim të mprehtë për realitetin shoqëror në Poloninë lindore e juglindore. Libri ka edhe tekste për peizazhet, si ato të vendeve ku shkon, si ato të mendjes, marrëdhënien me gocën e tij që rritet, kujtimet për gjyshërit edhe figurën e Gjon Palit II. Është për ata lexues që u pëlqen letërsia bashkëkohore europiane me një ton më të qetë, meditues, edhe për ata që duan një libër plot me ide edhe atmosferë.